مقصد هجدهم در وقف است و آن عبارت است از تحبيس عين و تسبيل منفعت ، و لا بدّ است در تحقّق آن از اجراء صيغه به لفظ صريح مثل « وقفت » ، و اگر به غير اين لفظ خواسته باشد صيغهء وقف را جارى نمايد مثل « حبّست » و « سبّلت » ، پس بايد مقترن بسازد به چيزى كه دلالت كند بر وقفيّت ، مثل « بحيث لا يباع و لا يوهب و لا يورث » . پس اگر كتابى مثلا خواسته باشد وقف كند بر عامه مؤمنين و مؤمنات و توليت را مادام الحيات براى خود و بعد به اولاد خود واگذارد نسلا بعد نسل ، صيغه را چنين جارى كند : « وقفت هذا الكتاب على جميع المؤمنين قربة إلى اللّه تعالى و جعلت التولية لنفسى ما دمت حيّا ثمّ لأولادى الذكور - مثلا - نسلا بعد نسل إلى أن يرث اللّه الأرض و من عليها » ، پس حاكم شرع از جانب موقوف عليهم چون ولايت دارد ، يا وكيل حاكم قبول مىكند به لفظ : « قبلت » و امثال آن ، و لفظ مؤمنين شامل مؤمنات نيز هست از باب تغليب . و اما در وقف بر شخص خاص كه به جاى « جميع المؤمنين » بايد گفته شود ، پس آن موقوف عليه خاص خود بايد قبول كند كه آن شرط است . و اگر بقعه‌اى را خواسته باشد وقف نمايد تا مسجد باشد از براى هر